Χριστόδουλου Βασιλειάδη
Είναι, ωστόσο, σημαντικό να γνωρίζουμε ότι, στις
μουσικές εκτελέσεις, χρόνος και ένταση δεν είναι σωστό να θεωρούνται ως
παράγοντες ανάλογοι. Συνήθως όταν κάποιοι αρχάριοι μαθητές εκτελούν ένα έργο
αργά, έχουν ταυτόχρονα την τάση να το εκτελούν και πιο μαλακά, ενώ το αντίθετο συμβαίνει
με κάποιο γρήγορο χρόνο: η εκτέλεση είναι πιο δυνατή από το κανονικό. Για να
αποφευχθεί αυτή η λανθασμένη πρακτική, ο καθηγητής, που ασφαλώς θα πρέπει να
γνωρίζει αυτό τον κίνδυνο, οφείλει να καθοδηγεί τον αρχάριο μαθητή σε πιο
μαλακά παιξίματα, όταν έχουμε γρήγορη χρονική αγωγή και σε πιο δυνατές
εκτελέσεις, όταν εισάγει αργούς χρόνους. Ασφαλώς δεν εννοούμε ότι όλα τα
γρήγορα μέρη πρέπει να εκτελούνται και μαλακά, ή ότι όλα τα αργά μέρη πρέπει να
εκτελούνται και δυνατά. Απλά η υπόδειξη αυτή είναι μια «έξυπνη» άσκηση για να
μπορέσουν οι μαθητές να απαλλαγούν από τις πιο πάνω ισχυρά δεμένες με την
ανθρώπινη φύση, τάσεις.
Στην ελληνική γλώσσα χρησιμοποιούμε μόνο μια λέξη, την
λέξη «σιγά», όταν θέλουμε να εκφράσουμε και τις δύο έννοιες, της έντασης και
του χρόνου. Επειδή στη συνείδησή μας έχουμε ταυτίσει την έκφραση «σιγά» με
μείωση στην ένταση καθώς και με επιβράδυνση στο χρόνο, οι καθηγητές θα πρέπει
να υποδεικνύουν την αυτονομία των, ότι δηλαδή, γενικά ένταση και χρόνος δεν
πρέπει να συμβαδίζουν αλλά να είναι δύο ανεξάρτητοι παράγοντες. Εν τούτοις, δεν
αποκλείονται περιπτώσεις έργων όπου υπάρχει συμπόρευση, δηλαδή γρήγορο μαζί και
δυνατό ή αργό μαζί και μαλακό παίξιμο. Οι αρμονικοί (ταιριαστοί) συνδυασμοί
χρόνου και έντασης, πέραν των δεσμεύσεων, που επιβάλλουν οι ατέλειες της
ανθρώπινης φύσεως (οι τάσεις), αναδεικνύουν τον ικανό εκτελεστή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου