Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Φωτογραφία: Αλεξία Φιλίππου)
Στη συνάφεια αυτή θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο μαθητής
πρέπει πρώτα να μάθει να παίζει ένα κομμάτι, εκτελώντας το ακριβώς στον χρόνο
του και αργότερα, όταν δηλαδή το μάθει, τότε να εκτελεί τις διάφορες εναλλαγές
του χρόνου, δηλαδή τα αργοπορήματα, επιταχύνσεις, rubato κλπ,
που μπορεί να υπάρχουν μέσα στο κομμάτι[1].
Αν ακόμη αρχάριος ο μαθητής αρχίσει να εκτελεί τις διάφορες εναλλαγές στο
χρόνο, τότε υπάρχει κίνδυνος να μάθει να τις εκτελεί λανθασμένα. Γι’ αυτό
πιστεύω ότι είναι καλό συνήθειο οι καθηγητές να μαθαίνουν τα κομμάτια στους
μαθητές χρησιμοποιώντας μετρονόμο, και αφού τα μάθουν ως ένα καλό επίπεδο, τότε
να αφήνουν τους μαθητές να εκτελούν τα κομμάτια ελεύθερα, καθοδηγώντας τους στα
σημεία, που υπάρχουν εναλλαγές στον χρόνο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου