Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ ΓΙΑ ΠΙΑΝΟ Δ΄

   Χριστόδουλου Βασιλειάδη

(Φωτογραφία: Αλεξία Φιλίππου)

Μια αργή κίνηση ενός έργου, όπως π.χ. η δεύτερη κίνηση μιας σονάτας ή ενός κοντσέρτου, συμβαίνει να αποδίδεται από ορισμένους εκτελεστές ελαφρώς πιο αργά από τον κανονικό χρόνο. Αυτό εγκυμονεί τον κίνδυνο το έργο να αρχίσει να γίνεται ανιαρό. Επειδή ο εκτελεστής πρέπει να κρατά το ακροατήριο συγκεντρωμένο στην εκτέλεση του έργου, θα ήταν έτσι καλύτερα η συγκεκριμένη αργή κίνηση να εκτελείται ελαφρώς πιο γρήγορα.

Ένα άλλο σημαντικό θέμα, το οποίο αφορά τον χρόνο, είναι και η χρησιμοποίηση του μετρονόμου από τους μαθητές καθώς και τους καθηγητές του πιάνου. Επικρατούν δύο εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις. Η πρώτη άποψη θεωρεί ότι η χρήση του μετρονόμου είναι απαραίτητη σε όλες τις περιπτώσεις παντού και πάντοτε, ενώ η δεύτερη άποψη θεωρεί ότι ο χρόνος πρέπει να προσδιορίζεται ολοκλήρως από τον εκτελεστή χωρίς την χρήση μετρονόμου. Κατά τη γνώμη μου, η αλήθεια βρίσκεται κάπου ενδιάμεσα των δύο απόψεων. Σίγουρα ένας αρχάριος μαθητής πρέπει να χρησιμοποιεί τον μετρονόμο, όχι όμως από τα πρώτα στάδια της εκμάθησης του πιάνου, αλλά όταν προχωρήσει κάπως και μπορεί να συμβαδίζει με τον μετρονόμο. Ο μετρονόμος, λοιπόν, πιστεύω ότι είναι ένα απαραίτητο εφόδιο για την πρόοδο του μαθητή, αφού τον βοηθά να εντυπώσει μέσα του τις μικρές και λεπτομερείς διαβαθμίσεις του χρόνου, οι οποίες φαίνονται καθαρά στο μετρονόμο, και, κάτι πολύ ευεργετικό: να εξοικειωθεί με αυτές.