Χριστόδουλου Βασιλειάδη
(Φωτογραφία: Αλεξία Φιλίππου)
Θεωρώ ότι είναι επίσης καλή πρακτική κάποια γρήγορα
μέρη ή και ολόκληρα έργα πιάνου, που πρόκειται να παρουσιαστούν σε συναυλία, να
έχουν μελετηθεί από τους εκτελεστές πρώτα σε αργούς χρόνους. Με αυτό τον τρόπο
δίδεται η δυνατότητα τόσο στα δάκτυλα, καρπό και χέρι όσο και στη σκέψη να
προσαρμοστούν σε κάθε λεπτομέρεια του έργου και να συνηθίσουν τις διάφορες
μελωδικές του γραμμές, φυσιολογικά και ομαλά. Το ίδιο ισχύει, βέβαια, και για
τους μαθητές όπου κατά την καθημερινή τους μελέτη μια σταδιακή αύξηση των
χρόνων θα αποτρέψει την ένταση, που συνοδεύει την «βιαστική» εκμάθηση του
μουσικού κομματιού, γεγονός που οδηγεί σε άκομψες εκτελέσεις.
Πολλές φορές η λογική λειτουργεί ως ένας ανασταλτικός
παράγοντας στην ερμηνεία του έργου, αντίθετα με το συναίσθημα που «σπρώχνει»
προς τα εμπρός και κατευθύνει τον εκτελεστή σε μια σωστότερη ερμηνεία. Ωστόσο
επειδή μια άρτια ερμηνεία χρειάζεται την συμβολή και των δύο στοιχείων,
θεωρούμε ότι είναι σημαντικό να μπορούμε να ανατρέπουμε την αναστολή, που
πηγάζει από την λογική. Ένας πρακτικός τρόπος προς τούτο είναι δια μέσου
κάποιας «ώθησης» στην εκτέλεση, όπως ένα ελαφρώς γρηγορότερο παίξιμο, ώστε η
λογική να κινείται παράλληλα με το προκαλών επιτάχυνση συναίσθημα.
(συνεχίζεται)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου