Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΠΙΑΝΟΥ Β

(Πίνακας: Χριστόδουλου Βασιλειάδη)

7.     Πιάνο της εποχής του Μπετόβεν

Κατά τον 18^ο αιώνα, οι κατασκευαστές πιάνου σταδιακά επέκτειναν το πιάνο. Δύο σημαντικές καινούργιες εξελίξεις ήταν το «escapement action» (δράση διαφυγής) για πιο γρήγορη επανάληψη των φθόγγων (γύρω στο 1770 από τον Stein Augsburg) και τα « damper and soft pedals» (1783 από τους Broadwood στο Λονδίνο). Ειδικά πεντάλς συχνά προστίθεντο για να παράγουν εξοτικά εφφέ.

 

8.     Upright piano

Ο σχεδιασμός του όρθιου πιάνου ήταν ήδη σε χρήση για τους εκτελεστές του harpsichord στον 16^ο αιώνα. Κατά τον 18^ο αιώνα, πολλοί κατασκευαστές, ιδιαίτερα στην Γερμανία, προσπάθησαν να εφαρμόσουν αυτή τη μορφή στο pianoforte. Στα 1800 εφευρέθηκαν τα πρώτα ικανοποιητικά όρθια πιάνα.

 

9.     Square Grand Piano

To «square piano» προήλθε όταν οι γερμανοί κατασκευαστές, ιδιαίτερα ο Johannes Socher στα 1742, προσπάθησαν να προσαρμόσουν το pianoforte του Cristofori στο ορθογώνιο σχήμα του clavichord. Το square piano ήταν δημοφιλές μέχρι το 1900.

 

10.   Πιάνο της ρομαντικής εποχής

Κατά την διάρκεια του 19^ου αιώνα το πιάνο συνέχισε να γίνεται πιο δυναμικό και να ανταποκρίνεται περισσότερο. Οι εξαιρετικές βελτιώσεις ήταν το double-repetition action του Sebastien Erard (Παρίσι, 1821), το οποίο επέτρεπε πολύ γρήγορη επανάληψη. Το πλήρες χυτοσίδηρο πλαίσιο του Alphaeus Babcock (Βοστόνη 1825), η βάση για το σημερινό επεκταμένο πληκτρολόγιο.

 

11.   Σύγχρονο πιάνο με ουρά

Το σημερινό πιάνο με ουρά ενσωματώνει τις καλύτερες ποιότητες των πρώιμων πληκτροφόρων οργάνων. Οι διασταυρώσεις των χορδών, ένας τρόπος να επιτύχεις μεγαλύτερο πλούτο τόνου με το να περνούν περισσότερες χορδές πάνω από το κέντρο του ηχείου, εφευρέθηκαν από τον Alphaeus Babcock στα 1830, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκαν στο πιάνο με ουρά μέχρι το δεύτερο μισό του 19^ου αιώνα. Το sostenuto ή μεσαίο πεντάλ εισήχθη στα τέλη του 19^ου αιώνα, επιτρέποντας μεγαλύτερους μουσικούς χρωματισμούς.